//Bestemming Onbekend //Heftig Haïti// the day(s) after (Roel)

We zijn er klaar voor

Eindelijk was het zover: na ruim een half jaar kunnen we eindelijk het resultaat zien van onze reis in Haïti. De biertjes staan koud, de chips staan op tafel en een beamer doet de rest, vergezeld met een computer die de laatste tweets voorbij laat komen op het scherm. We hebben ons verhaal al zo vaak verteld en hopelijk kunnen mensen zich nu een beter beeld vormen van deze heftige reis. We kunnen niet wachten.

3 juli. 21;55 uur: de uitzending begint. In het begin nog ontzettend ‘grappig’  jezelf te zien, Vrienden van Tilburg zagen zichzelf terug en herinneren zich dat moment nog goed. Later werd het steeds stiller en stiller: op Twitter vlogen de reacties voorbij. Bij ons kwam de zogenaamde ‘brok in de keel’ tevoorschijn. Voor de allereerste keer zagen we ons avontuur van een andere kant en die kant schokkeert. Op het moment zelf ben je zo druk in de weer,  je hebt  nauwelijks het besef  van wat er nu allemaal om je heen gebeurd. Bij het zien van de uitzending kwam veel naar boven, zeker als je de uitzending in het rijke Nederland ziet. Het was een heftige week, we hebben zoveel gezien, zoveel meegemaakt en alles wat we zagen stond ver weg van ons leven hier.  Het zet me aan tot denken: ik wil hier weg en terug. Zoals de kop van ons artikel in het Limburgs Dagblad al zei: “na Haiti is luxe gênant”. In Haïti kan ik meer voor de mensheid betekenen dan in Nederland. Na de uitzending is er applaus, daarna volgt er stilte. Sjoerd en ik zijn nuchtere jongens, maar de emoties van binnen zaten hoog.

4 juli 10:00: je zet je computer aan: tientallen tweets, 53 reacties op de website van het programma, 18 ongelezen smsjes, 57 reacties op Facebook (en dat aantal bleef stijgen), mailtjes vanuit onverwachte hoek. Onze uitzending zet Nederland tot denken en dat is juist hetgeen dat de EO wil bereiken. Trots ben ik. Niet zozeer op mezelf, noem het bescheidenheid, maar datgene dat we daar een week gedaan hebben valt in het niets met hetgeen de mensen daar dagelijks meemaken. ik ben trots op de verzorgers van het weeshuis van Mercy and Sharing die dit elke dag doen. Zij zitten in een spinnenweb vol met armoede en ellende waar ze niet uitkomen. Ik ben trots op Klaas (presentator), Benjamin (regisseur), Maddy (producent), Ruben (cameraman) en Thomas (geluidstechnicus), zij hebben samen met alle andere betrokkenen bij de EO, gezorgd dat we dit verhaal kunnen delen. De hele uitzending duurde maar 30 min, maar deze waren genoeg om ons verhaal te laten zien aan Nederland. De beelden spraken voor zich: ‘prachtig’ om te zien.

“Ik ben ontzettend blij dat ik de andere kant van de wereld mocht zien, samen met een zeer mooi team en een bijzondere kerel zoals Sjoerd”

5 juli 10:45 uur: dag twee na de uitzending, de brok in mijn keel is er nog steeds. Ik voel me opgelaten, niet meer echt thuis hier. Beelden blijven door mijn hoofd schieten. Ik kan het niet los laten en wil dat ook niet. Ik zit er over na te denken om een volgende stap te nemen: mijn marketingskills gebruiken voor de mensen daar. Tijd om samen met Sjoerd hierover te brainstormen.

Ik ben ontzettend blij dat ik de andere kant van de wereld mocht zien, samen met een zeer mooi team en een bijzondere kerel zoals Sjoerd. Hoe anders was alles gelopen als we die  bewuste avond in Tilburg, niet een biertje ging drinken in de kroeg…

Bedankt allemaal!

wordt vervolgd…

Advertenties